آنتوان مورو، پانتومیم‌باز صحنه، توسط گشتاپو مجبور می‌شود برای کودکان ترزین، یک اردوگاه کار اجباری «نمونه»، برنامه‌ای اجرا کند تا ناظران صلیب سرخ را متقاعد کند که اردوگاه واقعاً همان چیزی است که به نظر می‌رسد. مورو که در ابتدا تمایلی به این کار ندارد، به تدریج از ماهیت واقعی اردوگاه و معنای «انتقال‌هایی» که مردم با آن‌ها اردوگاه را ترک می‌کنند، باخبر می‌شود. مورو با یک ارکستر در سطح جهانی (متشکل از افراد بازداشت‌شده در اردوگاه) و گروهی از کودکان، نمایشی بی‌نظیر را به روی صحنه می‌برد.